به گزارش مدیاتی:شیشهبالابرهای برقی امروز بهعنوان یکی از سادهترین و بدیهیترین امکانات خودرو شناخته میشوند؛ آپشنی که تنها با فشردن یک دکمه، آسایش را برای راننده و سرنشینان فراهم میکند. اما جالب است بدانید این فناوری برخلاف تصور بسیاری، محصول سالهای اخیر نیست و ریشههای آن به دهههای ابتدایی قرن بیستم بازمیگردد. در این گزارش نگاهی داریم به تاریخچه شیشهبالابرهای برقی؛ تکنولوژیای قدیمی که مسیر طولانی و پرتحولی را تا تبدیل شدن به یک استاندارد رایج طی کرده است.
از اهرمهای دستی تا موتورهای هوشمند؛ تاریخچه پرفراز و نشیب شیشهبالابرها
سیستمهای «هندلی» که روزگاری تنها راه جابجایی شیشهی خودروها بودند، اکنون به خاطرهای در دنیای مدرن تبدیل شدهاند. جالب است بدانید برند «جیپ» آخرین خودروساز بزرگی بود که در اواخر سال ۲۰۲۴ بهطور کامل با دستگیرههای دستی خداحافظی کرد. اما این تکنولوژی رفاهی، برخلاف تصور بسیاری، قدمتی بیش از صد سال دارد.
عصر هیدرولیک؛ پنجرههای روغنی (۱۹۲۰ – ۱۹۴۰)
اولین تلاشها برای خودکار کردن شیشهها در دهه ۱۹۲۰ آغاز شد. در سال ۱۹۲۵، شرکت «فلینت موتورز» از فشار سیال هیدرولیک برای جابجایی پنجرهها استفاده کرد. در آن دوران، مهندسان به جای برق، با پمپهای روغن و لولههای انتقال سیال کلنجار میرفتند تا سقفهای کروک و صندلیها را جابجا کنند.
تولد اولین بالابرهای واقعی در «پکارد» (۱۹۴۱)
برند لوکس «پکارد» (Packard) اولین شرکتی بود که در سال ۱۹۴۱، سیستم «هیدروالکتریک» را در سدانهای خود معرفی کرد. بلافاصله فورد و جنرال موتورز نیز برای عقب نماندن از رقابت، پمپهای هیدرولیک مرکزی را به خودروهای خود اضافه کردند.
چالش بزرگ: این سیستمها بسیار بدقلق و پیچیده بودند. لولهکشیهای متعدد در سرتاسر بدنه خودرو اغلب دچار نشت روغن میشد و هزینهی نگهداری آنها به قدری بالا بود که فقط ثروتمندان از عهده خریدش برمیآمدند.
انقلاب تمامالکتریکی؛ حذف لولههای روغن (۱۹۵۱)
در سال ۱۹۵۱، کرایسلر با یک نوآوری انقلابی، تمام پمپهای نشتکننده و لولههای سیال را حذف کرد. آنها موتورهای الکتریکی کوچک و مستقلی را درون هر درب قرار دادند که مستقیماً شیشه را حرکت میداد. این همان ساختاری است که امروزه نیز در خودروها استفاده میشود. تا سال ۱۹۵۴، برندهایی مثل شورولت و فورد نیز به این سیستم کوچ کردند.
استانداردسازی و پیچیدگی مدرن
در دهه ۱۹۶۰، کادیلاک شیشهبالابر برقی را به یک ویژگی «استاندارد» (و نه آپشن اضافه) تبدیل کرد. با شروع قرن ۲۱، درب خودرو از یک پوسته فلزی ساده به یک زیرسیستم الکترومکانیکی پیچیده تبدیل شد که میزبان موتورهای هوشمند، حسگرهای تشخیص مانع و بلندگوهای پیشرفته است.
