به گزارش مدیاتی:از دست رفتن اطلاعات میتواند در هر لحظه و به دلایل مختلفی مانند خرابی هارددیسک، حملات باجافزاری، خطای انسانی یا سرقت دستگاه رخ دهد. به همین دلیل، داشتن یک استراتژی مطمئن برای تهیه نسخه پشتیبان از دادهها اهمیت زیادی دارد. قانون ۳-۲-۱ یکی از شناختهشدهترین و مؤثرترین روشهای بکاپگیری است که با رعایت چند اصل ساده، احتمال از بین رفتن دائمی اطلاعات را به حداقل میرساند. در ادامه با این قانون، نحوه اجرای آن و دلایل محبوبیتش آشنا میشویم.
چرا قانون ۳-۲-۱ مهمترین اصل در پشتیبانگیری از دادهها است؟
اطلاعات دیجیتال امروزه یکی از باارزشترین داراییهای هر فرد یا کسبوکار محسوب میشوند. این دادهها تنها به فایلهای کاری محدود نیستند، بلکه عکسهای شخصی، اسناد مهم، ویدیوها، پروژهها و سایر اطلاعات ارزشمند را نیز شامل میشوند. از دست رفتن چنین دادههایی میتواند از یک دردسر ساده تا خسارتهای جبرانناپذیر را به همراه داشته باشد. به همین دلیل، تهیه نسخه پشتیبان (Backup) دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی انکارناپذیر است.
یکی از شناختهشدهترین روشها برای محافظت از اطلاعات، قانون ۳-۲-۱ است؛ استانداردی که سالهاست توسط متخصصان فناوری اطلاعات و امنیت سایبری توصیه میشود. اما این قانون دقیقاً چیست و چگونه از دادههای شما در برابر خرابی سختافزار، خطای انسانی، سرقت یا حملات سایبری محافظت میکند؟ در ادامه با جزئیات این روش آشنا میشویم.
قانون ۳-۲-۱ برای پشتیبانگیری از دادهها چیست؟
قانون ۳-۲-۱ یک راهکار ساده اما بسیار مؤثر برای کاهش خطر از دست رفتن اطلاعات است. بر اساس این قانون، همیشه باید:
۳ نسخه از اطلاعات خود داشته باشید؛ یک نسخه اصلی و دو نسخه پشتیبان.
این نسخهها را روی ۲ نوع رسانه یا دستگاه ذخیرهسازی متفاوت نگهداری کنید؛ برای مثال هارددیسک داخلی و هارد اکسترنال یا NAS.
حداقل ۱ نسخه را در مکانی خارج از محل اصلی نگهداری کنید؛ مانند یک سرویس ذخیرهسازی ابری یا مکانی فیزیکی دیگر.
دلیل این توصیه نیز کاملاً روشن است. اگر همه نسخههای پشتیبان در یک مکان قرار داشته باشند، وقوع حادثهای مانند آتشسوزی، سرقت، سیل یا حتی نوسانات شدید برق میتواند تمام آنها را بهطور همزمان از بین ببرد. نگهداری یک نسخه در مکانی دیگر، احتمال نابودی کامل اطلاعات را به حداقل میرساند.
فضای ابری؛ بخش مهمی از استراتژی پشتیبانگیری، نه تمام آن
استفاده از سرویسهای ذخیرهسازی ابری مانند Google Drive، OneDrive یا Dropbox یکی از سادهترین راهها برای اجرای قانون ۳-۲-۱ است. این سرویسها فایلهای شما را در مکانی خارج از خانه یا محل کار ذخیره میکنند و با همگامسازی خودکار، همیشه آخرین نسخه اطلاعات را در دسترس قرار میدهند.
اغلب این سرویسها نرمافزارهایی ارائه میکنند که پس از نصب روی رایانه، تغییرات فایلها را بهصورت خودکار با فضای ابری همگام میکنند. به این ترتیب، علاوه بر داشتن نسخهای خارج از محل اصلی، همواره یک نسخه بهروز از اطلاعات نیز در اختیار خواهید داشت.
با این حال، تکیه کامل بر فضای ابری ایدهآل نیست. اگر فایلهای اصلی شما به بدافزار یا باجافزار آلوده شوند، نسخه همگامسازیشده در فضای ابری نیز ممکن است همان تغییرات مخرب را دریافت کند. بنابراین فضای ابری باید تنها بخشی از برنامه پشتیبانگیری شما باشد، نه تمام آن.
یک گام فراتر؛ قانون ۰-۱-۱-۲-۳
با افزایش حملات باجافزاری، کارشناسان امنیت سایبری نسخه پیشرفتهتری از این استاندارد را با عنوان قانون ۰-۱-۱-۲-۳ پیشنهاد میکنند.
در این روش، علاوه بر رعایت اصول قانون ۳-۲-۱، دو شرط مهم نیز اضافه میشود:
حداقل یک نسخه غیرقابلتغییر (Immutable) یا کاملاً جدا از شبکه (Air-gapped) از اطلاعات داشته باشید تا هیچ بدافزار یا باجافزاری نتواند به آن دسترسی پیدا کند.
نسخههای پشتیبان را بهصورت دورهای آزمایش کنید تا مطمئن شوید در زمان نیاز، بدون هیچ خطایی قابل بازیابی هستند.
وجود یک نسخه آفلاین و ایزوله باعث میشود حتی اگر تمام سیستمها و فضای ابری آلوده شوند، همچنان بتوانید اطلاعات خود را از نسخه سالم بازیابی کنید.
هیچ روش واحدی برای پشتیبانگیری مناسب همه کاربران وجود ندارد، اما قانون ۳-۲-۱ همچنان یکی از مطمئنترین و کاربردیترین استانداردها برای محافظت از اطلاعات محسوب میشود. اگر این روش را با یک نسخه آفلاین و بررسی دورهای سلامت نسخههای پشتیبان ترکیب کنید، حتی در بدترین شرایط نیز احتمال از دست رفتن دائمی دادههای ارزشمندتان به حداقل خواهد رسید. در نهایت، انتخاب بهترین استراتژی به اهمیت اطلاعات، میزان بودجه و سطح امنیت موردنیاز شما بستگی دارد.
