به گزارش مدیاتی، محاسبه ارزش ریالی داراییهای دیجیتال مبتنی بر تتر از حاصلضرب حجم موجودی در نرخ لحظهای فروش استیبلکوین در صرافیها به دست میآید، اما این عدد تنها ارزش ناخالص دارایی را نشان میدهد و به دلیل متغیرهایی چون کارمزد معامله، هزینه شبکه و اسلیپیج، با رقم نهایی و دریافتی معاملهگران تفاوت دارد.
شکاف ارزش ناخالص و دریافتی خالص؛ متغیرهای اثرگذار بر تسویه
بسیاری از فعالان بازار کریپتو ارزش پورتفوی خود را صرفاً بر مبنای ضرب ساده موجودی تتر (USDT) در نرخ اسمی بازار ارزیابی میکنند؛ رویکردی که تصویری واقعبینانه از نقدشوندگی سرمایه ارائه نمیدهد. برای دستیابی به رقم دقیق دریافتی در حساب بانکی، تفکیک ارزش ناخالص از مبلغ خالص نهایی ضروری است. سفارشهای آنی فروش همواره با پدیدهای به نام لغزش قیمت (Slippage) و تفاوت قیمت خرید و فروش (Bid-Ask Spread) در دفتر سفارشها روبرو میشوند که نرخ مؤثر معامله را تغییر میدهد.
علاوه بر نوسان نرخ اجرای سفارش، کارمزد مبادله در پلتفرم معاملاتی و هزینه تراکنش بانکی (پایا و ساتنا) یا کارمزد انتقال بر بستر بلاکچین، لایههای دیگری از هزینهها را تحمیل میکنند. بنابراین، ارزیابی ارزش نقدشوندگی یک سبد رمزارزی نیازمند اعمال این کسورات از مبلغ ناخالص است تا بهای واقعی دارایی پیش از صدور سفارش معین گردد.
نوسان تتر در بازار داخلی و خطای رایج میان تومان و ریال
اگرچه ارزش ذاتی تتر در بازارهای جهانی همواره معادل یک دلار ایالات متحده آمریکا در نظر گرفته میشود، اما بهای آن در صرافیهای داخلی تابعی مستقیم از عرضه و تقاضا و شرایط کلان اقتصادی کشور است. همین امر سبب میشود نرخ مبادله این استیبلکوین گاه دارای حباب مثبت یا منفی نسبت به نرخ دلار کاغذی در بازار آزاد باشد و فعالان اقتصادی نتوانند از یک نرخ ثابت برای پیشبینی داراییهای خود استفاده کنند.
از سوی دیگر، یکی از خطاهای پرتکرار اما بنیادین در تسویههای مالی، اشتباه در تبدیل دو واحد پولی تومان و ریال است؛ ابهامی که با افزودن یا کاستن یک صفر، تصمیمگیریهای خرد و کلان مالی را مخدوش میکند. از آنجا که سامانههای بانکی کشور بر پایه ریال و بازارهای معاملاتی رمزارز عمدتاً بر پایه تومان فعالیت دارند، تطبیق دقیق واحدهای مبنا پیش از اجرای تراکنشهای با حجم بالا، فاکتوری حیاتی برای جلوگیری از اشتباهات جبرانناپذیر در مدیریت نقدینگی به شمار میرود.
منبع: آیتی ایران








