به گزارش مدیاتی:آفرود یکی از هیجانانگیزترین سبکهای رانندگی است که میتواند تجربهای فراموشنشدنی از طبیعتگردی و ماجراجویی را رقم بزند. با این حال، بسیاری از افراد بهویژه تازهکارها، به دلیل بیتوجهی به برخی نکات مهم، اشتباهاتی مرتکب میشوند که نهتنها به خودرو آسیب میزند، بلکه ممکن است ایمنی سرنشینان را نیز به خطر بیندازد. در ادامه با ۵ اشتباه رایجی آشنا میشویم که افراد هنگام آفرود مرتکب میشوند و یاد میگیریم چگونه از آنها جلوگیری کنیم.
زدن به دل طبیعت یا دعوت از فاجعه؟ ۵ اشتباه مرگبار در آفرود که ماشینتان را نابود میکند!
فرقی نمیکند سالهاست که شیفته سفرهای هیجانانگیز خارج جادهای هستید، به تازگی یک غول دودیفرانسیل خریدهاید، یا اینکه صرفاً در پایان یک مسیر آسفالت، وسوسه شدهاید جاده خاکی پیش رو را ادامه دهید؛ در هر صورت، آفرود یک بازی پر از جزئیات است.
بسیاری از ما عادت کردهایم هر روز بدون نگاه کردن به خودرو، استارت بزنیم و طوری در ترافیک شهر رانندگی کنیم که انگار به مسابقات ناسکار (NASCAR) دیر رسیدهایم! اما اگر همین بیخیالی و راحتی شهری را با خود به جادههای بکر و خشن طبیعت ببرید، قطعاً به مشکل خواهید خورد. برای اینکه ماجراجویی بعدی شما به یک کابوس پرهزینه تبدیل نشود، بیایید با ۵ اشتباه رایج و کلیدی در آفرود آشنا شویم.
توقع معجزه از خودرو؛ شاسیبلند شهری، تانک صخرهنورد نیست!
اولین و اساسیترین قدم، شناخت واقعبینانه از تواناییهای ماشینتان است. شاید شما بتوانید با یک خودروی کراساوور یا شاسیبلندهای شهری امروزی وارد یک مسیر خاکی بشوید، اما نباید توقع داشته باشید که این خودروها مثل یک ماشین تخصصیِ صخرهنورد از پس موانع برآیند.
محدودیت خودروهای آفرود سبک: خودروهای دو دیفرانسیل استاندارد کارخانهای، بیشتر برای مسیرهای بیابانیِ پاکوب و جادههای جنگلی هموار ساخته شدهاند. خوشبختانه هزاران کیلومتر از این دست مسیرها در سراسر طبیعت زیبای ایران وجود دارد که شما را به جاهای فوقالعادهای میرساند، پس نیازی به ریسک اضافه نیست.
فریب لاستیکها را نخورید: بسیاری از شاسیبلندها و وانتهای امروزی با لاستیکهای چهارفصل (All-terrain) فروخته میشوند. این لاستیکها در یک جاده شنی خشک عالی هستند، اما اگر یک باران ناگهانی، خاک جاده جنگلی را به گلولای تبدیل کند، احتمالاً همین لاستیکها شما را در دل جنگل زندانی خواهند کرد!
تجهیزات نامناسب؛ جک سوسماری شهری به درد بیابان نمیخورد!
یکی از بزرگترین اشتباهات آفرودرهای مبتدی و حتی باسابقه، همراه نداشتن ابزار نجات و ایمنی است. فراموش نکنید که وقتی چند کیلومتر از جاده اصلی دور میشوید، هیچ امداد خودرویی به داد شما نمیرسد؛ خودتان هستید و خودتان!
کابوس پنچر شدن: پنچری تایر در مسیرهای سنگلاخی یک امر کاملاً عادی است. اما آن جکهای ظریف و کوچک مینیاتوری که کف صندوق عقب ماشینهای سواری قرار دارد، روی زمین ناهموار و گلی آفرود، کاملاً بیفایده و حتی بسیار خطرناک هستند. برای تعویض تایر در این شرایط، حتماً به یک جک بلند آفرودی (Hi-lift Jack) نیاز دارید.
نقاط اتصال بکسل (Recovery Points): اگر ماشینتان در گل یا شن گیر کرد و رفیقتان خواست شما را بیرون بکشد، تسمه بکسل را باید به کجا وصل کنید؟ اگر خودروی شما محل اتصال محکم و استاندارد نداشته باشد، کشیدن ماشین میتواند شاسی یا سپر را از جا بکند! داشتن وینچ، تسمه بکسل مخصوص آفرود و صفحات افزایش اصطکاک (Traction Boards) از واجبات سفر است.
یک نکته حیاتی: همیشه علاوه بر ابزار ماشین، یک جعبه کمکهای اولیه، مقداری آب آشامیدنی اضافی، تنقلات و لباس گرم همراه داشته باشید. در طبیعت، دسترسی به این نیازهای اولیه گاهی غیرممکن میشود.
عدم برنامهریزی و زدن به دل دریا بدون نقشه!
هیچوقت و تحت هیچ شرایطی، تنها به آفرود نروید. پیدا کردن مسیرهای کور و بدون آنتندهی موبایل در کشور ما اصلاً کار سختی نیست! اگر خودروی شما در یک منطقه بدون آنتن خراب شود یا گیر کند، وارد یک بازی خطرناک شدهاید. اگر مجبور شدید تنها بروید، حتماً لوکیشن و زمان دقیق بازگشت خود را به یک شخص امین اطلاع دهید.
برنامهریزی یعنی بدانید به کجا میروید، با چه کسانی همسفر هستید و قرار است با چه موانعی روبهرو شوید. یکی از بدترین اشتباهات، گاز دادن بیمحبا و عبور کورکورانه از رودخانهها یا شیبهای تند است. اگر بستر رودخانه ناگهان عمیقتر از ارتفاع خودرو باشد، موتور ماشین آب میکشد و میسوزد. اگر به مانعی شک دارید، خجالت نکشید؛ پیاده شوید، مسیر را پیاده بررسی کنید و سپس تصمیم بگیرید.
خطای راننده؛ امان از غرور و حواسپرتی!
یکی از بهترین مزیتهای سفرهای گروهی، داشتن یک راهنما یا اصطلاحاً «اسپاتر» (Spotter) است. راننده از پشت فرمان نمیتواند سنگهای تیز زیر لاستیک یا عمق چالهها را ببیند. اشتباه بزرگ بسیاری از رانندگان این است که یا از یک فرد راهنما در بیرون ماشین کمک نمیگیرند، یا به خاطر غرور، فرمانهای او را نادیده میگیرند.
علاوه بر این، تکنولوژیهای جدید مثل سیستم کنترل حرکت در دشت و صحرای تویوتا (Trail Control) رانندگی را راحت کردهاند و همین باعث میشود راننده به جای تمرکز روی مسیر، محو تماشای مناظر اطراف شود؛ یک حواسپرتی کوچک در آفرود میتواند ماشین را واژگون کند. به یاد داشته باشید که در بیشتر مسیرها، راههای میانبر و سادهتر (Bypass) وجود دارند؛ عبور از مسیر آسانتر نشاندهنده هوش شماست، نه ترس!
فراموش کردن اصول پایه؛ دنده سنگین و تنظیم باد لاستیک
بسیاری از رانندگان اصول اولیه فنی آفرود را فراموش میکنند یا کلاً بلد نیستند:
دنده سنگین (4L) را فعال کنید: بیشتر خودروهای دودیفرانسیل واقعی دارای حالت دنده سنگین هستند. این حالت سرعت خودرو را کم اما قدرت و گشتاور موتور را به شدت افزایش میدهد. با این کار، کنترل شما روی موانع سخت بیشتر شده و فشار کمتری به موتور و گیربکس وارد میشود.
باد لاستیک را کم کنید (Airing down): یکی از کلیدیترین کارها قبل از ورود به خاک، رمل یا گل، کم کردن باد تایرها است. با کم کردن حدود ۱۰ تا ۲۰ درصدی باد لاستیک، سطح تماس تایر با زمین بزرگتر شده، اصطکاک بالا میرود و احتمال سوراخ شدن لاستیک توسط سنگهای تیز به شدت کاهش مییابد.
فرهنگ و آداب آفرود را رعایت کنید: طبیعت ملک شخصی ما نیست. آشغال نریختن و خارج نشدن از مسیرهای مشخصشده یک اصل است. همچنین به یاد داشته باشید که در جادههای شیبدار، همیشه حق تقدم با خودرویی است که در حال بالا آمدن از سربالایی است.
