پایان عصر یارانه‌ها؛ هشدار نسبت به پیامدهای جبران‌ناپذیر جاماندن از قطار هوش مصنوعی

پایان عصر یارانه‌ها؛ هشدار نسبت به پیامدهای جبران‌ناپذیر جاماندن از قطار هوش مصنوعی

به گزارش مدیاتی، اقتصاد ایران هم‌زمان با حذف تدریجی رانت انرژی و پیشروی شتابان انقلاب هوش مصنوعی، در آستانه تحولی ساختاری قرار گرفته است؛ هشداری صریح از سوی فعالان بخش خصوصی که تأکید می‌کند غفلت بنگاه‌ها از ارتقای بهره‌وری فناورانه، در غیاب چتر حمایتی یارانه‌ها، خطر فروپاشی سریع و تجربه سرنوشتی مشابه غول‌های فناور ورشکسته را رقم خواهد زد.

سقوط غول‌ها و درس بزرگ نوکیا برای کسب‌وکارهای ایرانی

تجربه شکست شرکت‌های پیشرو در تاریخ فناوری همواره نشان داده است که آگاهی صرف از تغییرات، متضمن بقا نیست. شرکت نوکیا در دوران اوج اقتدار خود به تکامل پلتفرم‌های موبایل و رقابت سخت بازار اشراف کامل داشت، اما ساختار سازمانی صلب و ناتوانی در بازتعریف استراتژی‌های بنیادین، آن را از صحنه رقابت جهانی حذف کرد. صنایع و شرکت‌های ایرانی نیز امروز در موقعیتی کم‌وبیش مشابه قرار دارند؛ سازمان‌هایی که در تله موفقیت‌های پیشین و مدل‌های سنتی درآمدی گرفتار شده‌اند و سرعت انطباق آن‌ها با چرخش‌های فناورانه، فرسنگ‌ها با شتاب بازار فاصله دارد.

همگرایی دو شوک اقتصادی؛ حذف رانت انرژی و ظهور هوش مصنوعی

محیط کسب‌وکار کشور تحت تأثیر دو کلان‌روند اجتناب‌ناپذیر در حال دگرگونی است؛ از یک‌سو، کسری منابع دولت را به سمت حذف ناگزیر یارانه‌های انرژی و پایان دوران تولید ارزان‌قیمت سوق می‌دهد، و از سوی دیگر، ابزارهای هوش مصنوعی مولد با بهینه‌سازی زنجیره تأمین و تحلیل کلان‌داده‌ها، معادلات بهره‌وری را در سطح بین‌المللی بازنویسی می‌کنند. مجموعه‌هایی که سال‌ها زیان‌دهی و ناکارآمدی خود را پشت سوبسیدهای دولتی پنهان می‌کردند، اکنون بدون این سپر حفاظتی و با ورود موج اتوماسیون هوشمند، دیگر توان بقا در بازار مبتنی بر بهره‌وری خالص را نخواهند داشت.

بازتولید چابکی سازمانی در عصر پارادایم‌های نوین

تطبیق موفق با الگوهای جدید کسب‌وکار، مستلزم اصلاح زیرساخت‌های فکری مدیران، به‌کارگیری زیرساخت‌های ابری و بازآموزی نیروی انسانی برای هم‌زیستی با فناوری‌های شناختی است. کسب‌وکارهایی که فرآیند تصمیم‌گیری خود را به داده‌های لحظه‌ای و سیستم‌های الگوریتمی متصل نکنند، در مهار هزینه‌های سرسام‌آور ناشی از آزادسازی قیمت‌ها ناتوان خواهند ماند. رقابت‌پذیری نوین دیگر بر مبنای مقیاس فیزیکی یا دسترسی به منابع ارزان تعریف نمی‌شود، بلکه سرعت ادغام فناوری‌های مرز دانش در هسته تصمیم‌گیری تجاری، مرز میان پیشتازان و بازماندگان اکوسیستم اقتصاد را مشخص می‌کند.

منبع: آی‌تی ایران

آیا این مطلب را دوست داشتید؟

دیدگاهتان را بنویسید