از آزمایشگاه هوش مصنوعی تا فتح وال‌استریت؛ چهره‌های پشت شکل‌گیری آنتروپیک چه کسانی‌اند؟

از آزمایشگاه هوش مصنوعی تا فتح وال‌استریت؛ چهره‌های پشت شکل‌گیری آنتروپیک چه کسانی‌اند؟

به گزارش مدیاتی، آنتروپیک با عرضه اولیه سهام به ارزش حدود ۸۱.۳۴ میلیارد دلار، در سناریوی مورد بحث به بزرگ‌ترین IPO تاریخ تبدیل شده است؛ اما اهمیت این رویداد فقط در رکورد مالی آن نیست. پشت نماد ANT، داستان جدایی گروهی از پژوهشگران OpenAI، اختلاف بر سر ایمنی هوش مصنوعی و تبدیل یک آرمان پژوهشی به امپراتوری تجاری قرار دارد.

آنتروپیک چگونه از یک خانه اشتراکی به نزدک رسید؟

بر اساس اطلاعات منتشرشده، آنتروپیک قیمت هر سهم خود را در عرضه اولیه ۸۳ دلار تعیین کرده؛ رقمی بالاتر از دامنه اولیه ۷۰ تا ۷۸ دلار. تعداد سهام عرضه‌شده نیز از ۸۲۵ میلیون به حدود ۹۸۰ میلیون سهم افزایش یافته و ارزش کل عرضه را به ۸۱.۳۴ میلیارد دلار رسانده است؛ رقمی که از رکورد عرضه اولیه اسپیس‌ایکس فراتر می‌رود و ارزش‌گذاری سازنده مدل‌های کلاد را به حدود ۱.۵ تریلیون دلار نزدیک می‌کند.

البته تمام این سرمایه به حساب آنتروپیک واریز نمی‌شود. حدود ۲۳.۶ میلیون سهم متعلق به سهام‌داران پیشین است و فروش آن‌ها بخشی از عرضه را تشکیل می‌دهد. همین نکته، تفاوت میان «ارزش عرضه» و «سرمایه جذب‌شده توسط شرکت» را برجسته می‌کند؛ تمایزی که در روایت‌های رسانه‌ای درباره IPOهای بزرگ معمولاً کم‌رنگ می‌شود.

با این حال، جذاب‌ترین بخش داستان در اعداد امروز بازار نیست؛ بلکه در نقطه‌ای قرار دارد که آنتروپیک هنوز شرکت مستقلی نبود. پنج سال پیش، چند پژوهشگر ناراضی از OpenAI در حیاط خانه یکی از بنیان‌گذاران، ایده آزمایشگاهی را با سرمایه‌گذاران احتمالی در میان گذاشتند. آن‌ها می‌خواستند شرکتی بسازند که توسعه هوش مصنوعی پیشرفته را با کنترل‌پذیری، ایمنی و منافع عمومی گره بزند؛ نه اینکه صرفاً در مسابقه عرضه سریع‌تر مدل‌ها پیروز شود.

داریو آمودی پیش از جدایی از OpenAI در یادداشتی نوشته بود سازمان مطلوب او باید حدود ۷۵ درصد انرژی خود را صرف پژوهش‌های ایمنی و خیر عمومی کند و تنها ۲۵ درصد به منطق بازار اختصاص دهد. تضاد ظاهری میان این نگاه و ارزش‌گذاری چندصد میلیارددلاری آنتروپیک، پرسش اصلی امروز را شکل می‌دهد: آیا سرمایه‌داری مالی هدف‌های اولیه شرکت را بلعیده یا این سرمایه، سوخت لازم برای ادامه همان پژوهش‌هاست؟

اختلاف بر سر افشای قدرت هوش مصنوعی

ریشه بخشی از اختلافات به خانه‌ای در خیابان دلانو در سان‌فرانسیسکو بازمی‌گردد؛ جایی که گروهی از پژوهشگران درباره میزان اطلاع‌رسانی عمومی به قدرت واقعی هوش مصنوعی بحث می‌کردند. برت تیلور؟ در این روایت، محور مقابل داریو آمودی و دانیلا آمودی، گرگ براکمن بود؛ مدیری که معتقد بود اگر فناوری قرار است زندگی میلیاردها نفر را تغییر دهد، جامعه حق دارد درباره ظرفیت‌های آن بداند.

آمودی و ایلیا کارنوفسکی، در مقابل، نسبت به افشای شتاب‌زده توانایی‌های مدل‌ها بدبین بودند. از نگاه آن‌ها، اعلام عمومی بدون آماده‌سازی دولت‌ها و نهادهای نظارتی می‌توانست رقابت آزمایشگاه‌ها را تشدید کند و شرکت‌ها را به عرضه نسخه‌های قدرتمندتر، پیش از حل مسائل ایمنی، سوق دهد.

این اختلاف در ظاهر درباره ارتباطات عمومی بود، اما در عمق خود به دو برداشت متفاوت از حکمرانی فناوری مربوط می‌شد. یک دیدگاه، شفافیت را پیش‌شرط پاسخ‌گویی عمومی می‌دانست؛ دیدگاه دیگر، افشای مرحله‌ای و کنترل‌شده را راهی برای جلوگیری از مسابقه تسلیحاتی و تجاری تلقی می‌کرد. همین شکاف بعدها به یکی از خطوط اصلی جدایی میان بنیان‌گذاران آنتروپیک و مدیران OpenAI تبدیل شد.

رابطه این افراد در ابتدا دوستانه بود. آمودی در میانه دهه ۲۰۱۰ به OpenAI پیوست و ساعات طولانی را در کنار براکمن و دیگر پژوهشگران صرف آموزش عامل‌های هوش مصنوعی برای بازی‌های ویدیویی کرد. اما نزدیک‌شدن شرکت به تصمیم‌های سازمانی و تجاری، همکاری علمی را به اختلافی درباره قدرت، اعتبار پژوهشی و حدود مسئولیت مدیران تبدیل کرد.

از رتبه‌بندی کارکنان تا شکاف با سم آلتمن

یکی از نقاط تنش مهم به سال ۲۰۱۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که ایلان ماسک، از حامیان مالی اصلی OpenAI، خواست کارکنان شرکت در یک نظام رتبه‌بندی داخلی ارزیابی شوند. پس از آن، بحث کنارگذاشتن حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از نزدیک به ۶۰ کارمند شرکت مطرح شد. آمودی این رویکرد را با فرهنگ پژوهشی و ارزش‌های اولیه OpenAI ناسازگار می‌دانست و از روند تصمیم‌گیری آسیب دید.

اختلاف بعدی درباره امکان فروش هوش مصنوعی عمومی یا AGI به دولت‌ها بود. پیشنهاد عرضه چنین فناوری‌ای به قدرت‌های بزرگ، از جمله اعضای دائم شورای امنیت، برای آمودی خط قرمزی جدی به شمار می‌رفت. طبق روایت‌های منتشرشده، او انتقال این توانایی به رقبایی مانند چین و روسیه را نه یک تصمیم تجاری، بلکه اقدامی نزدیک به خیانت تلقی می‌کرد.

اوایل سال ۲۰۱۸ و پس از خروج ماسک از OpenAI، آمودی تنها با این شرط در شرکت ماند که سم آلتمن تضمین کند براکمن و ایلیا سوتسکور کنترل عملیاتی سازمان را در دست نگیرند. بعدها مشخص شد آلتمن هم‌زمان به براکمن و سوتسکور گفته بود آن‌ها اختیار برکناری آمودی را دارند؛ روایتی که بی‌اعتمادی میان این چهره‌ها را عمیق‌تر کرد.

در این میان، مسئله صرفاً اختلاف شخصی نبود. OpenAI از یک آزمایشگاه پژوهشی با مأموریت عمومی، به سازمانی تبدیل می‌شد که برای توسعه مدل‌های بزرگ‌تر به سرمایه، زیرساخت محاسباتی و شرکای صنعتی نیاز داشت. آمودی و همفکرانش بیم داشتند فشار سرمایه‌گذاران، شرکت را به سمت اولویت‌دادن به رشد محصول و درآمد سوق دهد؛ حتی اگر ارزیابی‌های ایمنی هنوز کامل نشده باشد.

جدایی نهایی نیز برخلاف روایت‌های رسمی، روندی آرام و صرفاً فلسفی نداشت. دعوا بر سر اعتبار علمی، نادیده‌گرفته‌شدن برخی پژوهشگران، روابط فرسوده‌شده و حتی ماجرای دیداری با باراک اوباما که آمودی از تدارک آن بی‌خبر مانده بود، به نمادهایی از شکاف درونی تبدیل شدند. اختلافی که در ابتدا درباره زمان اطلاع‌رسانی به مردم بود، به نزاعی بر سر اعتماد و مالکیت مسیر آینده هوش مصنوعی انجامید.

هسته بنیان‌گذار آنتروپیک تنها به داریو آمودی محدود نبود. دانیلا آمودی، جک کلارک، سم مک‌کندلیش، جرد کاپلان، کریس اولاه و تام براون نیز در شکل‌گیری هویت اولیه شرکت نقش داشتند؛ ترکیبی از متخصصان مدل‌سازی، ایمنی، سیاست‌گذاری و پژوهش بنیادی که می‌کوشیدند ساختار سازمانی متفاوتی از شرکت‌های معمول فناوری ایجاد کنند.

آنتروپیک برای حفظ این تمایز، مدل «شرکت منفعت عمومی» و سازوکارهای نظارتی مرتبط با آن را در مرکز ساختار خود قرار داد. این طراحی قرار بود مانعی در برابر تصمیم‌هایی باشد که تنها بر مبنای سود کوتاه‌مدت اتخاذ می‌شوند. اما ورود شرکت به بازار عمومی، الزام به پاسخ‌گویی به سهام‌داران و نیاز دائمی به تأمین هزینه‌های عظیم آموزش مدل‌ها، همین سازوکارها را تحت فشار قرار می‌دهد.

هزینه توسعه مدل‌های پیشرفته فقط به حقوق پژوهشگران محدود نیست؛ پردازنده‌های تخصصی، مراکز داده، انرژی، داده‌های آموزشی، ارزیابی‌های ایمنی و جذب نیروهای کمیاب، سرمایه‌ای در مقیاس شرکت‌های بزرگ زیرساختی می‌طلبند. از این منظر، IPO می‌تواند به آنتروپیک امکان دهد وابستگی خود را به چند سرمایه‌گذار بزرگ کاهش دهد و بودجه بیشتری برای پژوهش‌های کنترل‌پذیری و ایمنی اختصاص دهد.

در سوی دیگر، سهامی‌شدن شرکت فشارهایی ایجاد می‌کند که با آرمان‌های اولیه آن بی‌تنش نیست. بازار عمومی عملکرد را با رشد درآمد، حاشیه سود، قراردادهای سازمانی و سرعت عرضه محصول می‌سنجد؛ درحالی‌که ارزش پژوهش ایمنی گاهی در جلوگیری از یک رخداد نامطلوب یا کاهش ریسکی تحقق می‌یابد که هیچ‌گاه در گزارش مالی قابل مشاهده نیست.

بنابراین، قیمت ۸۳ دلار به‌تنهایی نشان نمی‌دهد آنتروپیک از اصول اولیه‌اش فاصله گرفته است. معیار دقیق‌تر، نحوه تخصیص سرمایه، میزان استقلال نهادهای ایمنی، شفافیت درباره محدودیت‌های مدل‌ها و توانایی مدیران برای مقاومت در برابر عرضه محصولاتی است که هنوز ارزیابی نشده‌اند. رکورد IPO، برای آنتروپیک هم فرصت تأمین منابع است و هم آزمونی عملی برای اینکه آیا می‌توان در قلب بازار سرمایه، شرکتی با مأموریت ایمنی‌محور باقی ماند.

منبع: زومیت

آیا این مطلب را دوست داشتید؟

مشترک شوید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید